ZdezORIENTowana

Koncert

2009-05-12T15:21:00.003+02:00

Mam przyjemność pracować z gitarzystą Hansem Fengerem, (zapraszam Was do obejrzenia jego strony internetowej http://keyofz.com/langley), który 25 lat temu poruszył całą Amerykę Północną swoim przedsięwzięciem "The Langley Schools Music Project". Hans jest muzycznym geniuszem. Posiada ogromną wiedzę na temat muzyki, jest niczym szafa grająca - żaden utwór świata nie jest dla niego wyzwaniem... ale przede wszystkim jest wspaniałym nauczycielem.

"Play music"- jak zwykł powtarzać -"Baw się muzyką"...

Nasz pierwszy koncert odbędzie się w najbliższą sobotę w restauracji Heima, w której od dziewięciu miesięcy pracuję jako menadżer. Będzie to także moje pożegnanie z Heimą, gdyż na początku czerwca zmieniam pracę...ale o tym napiszę już niebawem.

Sobotni repertuar składa się z 10 standartów jazzowych i jednej (ale za to przepięknej) chińskiej pieśni ludowej pt. "橄榄树" czyli "Drzewo oliwne".

Zdjęcia z koncertu juz na początku przyszłego tygodnia;)

"Jestem z Polski" Nie bójmy się tego powiedzieć.

2009-03-30T10:53:00.003+02:00

Kiedy ? W sobotnią noc

Gdzie? W jednej z xiameńskich dyskotek...

Przedzieram się przez rozbawiony tłum imprezowiczów, nagle pewna nieznajoma twarz rzuca mi się w oczy. Nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy, ale ja już wiem... jestem pewna, że to rodak.

'Elin!-krzyczę do ucha swojej szefowej-'Widzisz tego osobnika z wąsami?To Polak!'

'Skąd wiesz?Znacie się?'-pyta Elin

'Nie, nie znamy się'-odpowiadam i ruszam w kierunku stolika, przy którym siedzi nieznajomy.

'Excuse me, may I ask You where do You come from?' -pytam

'South Africa' - odpowiada poważnie

'Tak? A co Pan na to, że dam sobie rękę odciąć, że jest Pan Polakiem?' -pytam już po polsku, zupełnie nie zbita z tropu.

'Yyyyy.... A co, Pani też?!'

I tak poznałam kolejnego, rezydującego w Xiamen Polaka - Pana Włodka ze Skierniewic.

Panie Włodku... i czego tu się wstydzić?

;)

Halo?Chiny?

2009-03-25T15:24:00.002+01:00

Przyznam szczerze, że bardzo długo zastanawiałam się czy powrócić do pisania bloga. Minął juz prawie rok od zamieszczenia ostatniego posta... Wiele się zmieniło. Nie jestem już polską studentką walczącą o przetrwanie w Chinach. Teraz stałam się polską kobietą pracującą, walczącą o przetrwanie w Chinach... ;)

W każdym razie, pomyślałam, że może niektórych z Was zainteresuje mój nowy punkt położenia, a raczej nowy punkt widzenia...

Tak więc, zaczynam na nowo nadawać z Chin, które chcąc nie chcąc stały się moim domem. Zapraszam Was wszystkich do śledzenia moich,(pewnie nie tak częstych, jak za czasów studenckich) relacji z Państwa Środka.

Do biegu...gotowi... staaaaart!!!

Nowości i nie tylko...

2008-05-19T14:16:00.045+02:00

Najmilsi!
Dziękuję za wszystkie smsy i wiadomości! Trzęsienie Ziemi na szczęście nie dotarło do nas, choć oczywistym jest, że cały kraj przeżywa tą tragedię. Codziennie o godzinie 14.30 zamiera ruch uliczny, a nawet morski i zewsząd słychać syreny i klaksony. Jedna z moich uczennic z firmy, w której uczę angielskiego, pochodzi z Sichuanu. Jej rodzice na szczęście przeżyli trzęsienie, ale dom został kompletnie zburzony i mieszkają teraz w namiocie. Pomoc podobno dociera do nich, ale jest niewystarczająca, szczególnie, że są emerytami, a muszą zacząć wszystko od nowa.
Jeśli chodzi natomiast o moje relacje z Państwa Środka to
zwlekałam, wiem, ale prawdę mówiąc nie było o czym donosić. Lekarstwem na depresję, w która popadłyśmy z powodu nadmiernej ilości obowiązków, okazało się rozpoczęcie prawdziwego letniego szaleństwa. Oj tak.
A lato zawitało do Xiamen, a wraz z nim tropikalne deszcze i czterdziestostopniowe upały. Z powodu zmian temperatury dopadły nas też liczne choróbska i nie obyło się bez interwencji lekarskich. Po fali przeziębień przyszła kolej na fale wysypek i uczuleń, które stanowiły poważną zagadkę dla chińskich lekarzy, a na końcu okazały się po prostu wyrazem miłości, jaką pałają do nas różnorakie owady i gryzonie. Do ogólnego osłabienia naszych srogo doświadczanych tu organizmów dołączyło jeszcze tzw. „osłabienie post-imprezowe”… Które doskwiera szczególnie, a zwłaszcza wtedy, kiedy weekend zaczyna się w środę:)
Poza tym: plaża i słońce! Nie chcecie sobie wyobrażać jak wyglądają teraz nasze skóry...:)
Jednym słowem: „Szalała, szalała…” co będzie można zobaczyć na dołączonych obrazkach…
5 marca odbyła się wielka uroczystość z okazji 87 urodzin naszego Uniwersytetu, a ja miałam zaszczyt na niej zaśpiewać.

Było to dla mnie niesłychane przeżycie. Sala na 1400 osób, profesjonalne światła i nagłośnienie…

Nie było łatwo, oj nie było…

Publiczność jednak (jak zawsze) była wspaniała i jak tylko ukazał się na telebimie napis, że Asia z Polski zaśpiewa piosenkę po chińsku to z widowni odezwał się taki ryk, że stwierdziłam, że chyba w ogóle już nie muszę śpiewać, tacy wszyscy są szczęśliwi…:)
W międzyczasie uzależniłyśmy się totalnie od „Zdesperowanych kur domowych” i oglądając odcinek po odcinku i serię po serii przyrosłyśmy na stałe do Wisteria Lane (gdzie mieszkają nasze bohaterki) i naszego odtwarzacza dvd. Życie się jednak zmienia, więc pewnego dnia z Wisteria Lane przeniosłyśmy się do Baru Blanc, gdzie spędzałyśmy ostatnie tygodnie. Czekamy jednak nadal z niecierpliwością na ostatnie odcinki czwartej serii „Desperate Housewives”, aby triumfalnie znów zamieszkać na Wisteria Lane.
Tymczasem, relacja ze wszystkich szalonych imprez w Barze Blanc.
Zaczęło się od hawajskich urodzin Mehdiego, naszego wspaniałego przedstawiciela państwa Maroko.

Tego dnia spadł pierwszy tropikalny deszcz, który jednak nie wystraszył żadnego z gości, a także ich hawajskich strojów. Drinki, palmy, barmani plujący i połykający ogień (w odwrotnej kolejności, rzecz jasna:)…
Działo się, działo…

Urody ze wszystkich zakątków świata…

I gorrrąca argentyńska miłość Veronici i Eugenia…
W następny weekend znów usłyszałyśmy nieśmiały głos Baru Blanc, który przyniesiony wraz z wiatrem mówił: „Czekam na Was, przybywajcie przedstawicielki Polski!!!” Cóż było zrobić?

Ja natomiast wciąż słyszę wołanie parkietu… czego nie da się ukryć…

Nie jestem jednak sama i od czasu do czasu pojawiają się na nim jacyś zagubieni wędrowcy...jak na przykład Dave, który przybył prosto ze Stanów. A jego okulary tuż za nim:)

Wreszcie mam okazję przedstawić najwspanialszą Belgijkę świata–Charlotte, zwaną (co dla naszych rodaków bynajmniej nie będzie zadziwiające) Szarlotką. Nierozerwalne Trio.

Bar Blanc, jak sama nazwa wskazuje, jest biały i nie mogło się obyć bez zorganizowania w nim White Party. Okazało się to wspaniałą okazją do uszycia białych sukienek. I tak mi nikt nie uwierzy, jak powiem, że w przeliczeniu na złotówki każda kosztowała 35 złotych. Kocham Chiny!
A oto dzieła naszej krawcowej:

Sarah i jej piwo.

W to pewnie też nikt nie uwierzy, ale zaryzykuję…
Oto Gerda (26) i Felix (26), niemiecka para, rodzice trójki dziewczynek. Podczas kiedy Felix kończy pisać swoją pracę magisterską w Niemczech, Gerda mieszka razem z dziećmi w Xiamen (po paru miesiącach w Chinach wszystkie trzy mówią płynnie po chińsku), chodzi na zajęcia i nie opuszcza żadnej imprezy i… ciągle robi na mnie ogromne wrażenie:)

Stephan i kapelusz...

Renatka i kapelusz...

Kapelusz i ja...
I kolejne szaleństwa...

Parkiet znów mnie rozpaczliwie wołał...

I tak dotarliśmy do relacji z minionego weekendu i wielkiego wydarzenia pt. „Welcome to the age of elegance”. Bar Blanc użyczył swoich ścian domu mody Ports International , który w Xiamen ma swoją filię i została zorganizowana najbardziej błyszcząca, bajeczna i plująca przepychem impreza na jakiej miałam okazję być. Szampan lał się strumieniami, modne projektantki z Portsa paradowały w sukniach – bąblach i innych wymyślnych cudach, wszędzie unosił się zapach białych lilii i róż, białe zasłony powiewały w oknach, poruszane morską bryzą i w ogóle było och i ach!!! A w tym wszystkim my, uśmiechające się znad kieliszków i prawiące sobie komplementy typu: „Złotko, jak pięknie wyglądasz! Nawet młodziej, niż ostatnio:)

Obłapiaczy także nie brakowało.

A ja byłam szczęśliwa, bo moja kolejna nowo uszyta sukienka, idealnie wgrała się w klimat glamour:)
Na zdjęciu z Tomaszem.

Było cudnie.

Jednak życie to nie tylko imprezy…Nie?:( Praca i nauka także bardzo nas zajmuje:)
To tyle moi drodzy na dzisiaj. Pozdrawiam serdecznie i obiecuję, że na następny post nie będziecie musieli tak długo czekać!

Święta w Xiamen

2008-03-24T08:07:00.021+01:00

Witam Was moi drodzy!
Życzę Wam wszystkim samych radości na te, trwające już, Święta Wielkiejnocy!
Wiele osób pytało mnie w mailach, jak to jest być na Wielkanoc w Chinach i czy można te Święta tutaj należycie i tradycyjnie spędzić.
Ależ oczywiście, że można!
W odnalezieniu się w świątecznym klimacie, którego w Chinach raczej nie uświadczysz, pomógł nam kościół, który znajduje się na, wiele razy już przeze mnie wspomnianej, wyspie Gulang. W Niedzielę Palmową wybrałyśmy się zatem na Mszę.

Ksiądz był Chińczykiem, ale Msza była w języku angielskim, co z powodu kiepskiego nagłośnienia i nienajlepszych umiejętności lingwistycznych księdza, pozostawało małym problemem. Atmosfera była jednak niesamowita. Zgodnie z tradycją święcone były palmy.
Prawdziwe palmy:)

W Wielki Czwartek znów wybrałyśmy się na wyspę. Tym razem Msza odprawiana była w języku chińskim i większość zebranych stanowili Chińczycy, co oczywiście nadało Mszy niepowtarzalny CHIŃSKI klimat:) Taaak….
Wzruszającym był moment, kiedy ksiądz obmywał nogi wiernym, jednak, kiedy ujrzałyśmy ministranta, który spieszy w kierunku tychże wiernych, aby nagrodzić ich za odwagę wielkimi pudłami ciastek, wzruszenie ustąpiło miejsca rozbawieniu.

W Wielkanoc natomiast zabrałyśmy koszyk z jajkami i przywiezionymi z Polski kabanosami (chleba nie mamy:( i popłynęłyśmy do kościoła.

Spotkałyśmy mnóstwo znajomych i poznałyśmy ciekawych nieznajomych.

Po powrocie do domu musiałyśmy ostro wziąć się do pracy i przygotować wielkanocny obiad dla naszych gości.

Z tradycyjnych polskich potraw była: sałatka ziemniaczana, jajka z majonezem i… jajka:)
Z tradycyjnych chińskich potraw było huo guo火锅 czyli gotująca się zupa, do której wrzuca się najrozmaitsze składniki i przez chwilę gotuje, a potem…zjada:)

Wiadomo, nie ma jak być na Święta w domu, u mamy. Ale cóż zrobić? Poradziliśmy sobie całkiem nieźle, a nasze chińskie przyjaciółki nauczyły się trochę o naszych zwyczajach.
Taka to właśnie była polsko-chińko-niemiecko-kanadyjska Wielkanoc 2008.
Dziś natomiast brutalna rzeczywistość nie dała nam już dnia wolnego od szkoły i pracy i nawet nie miałyśmy czasu, żeby pooblewać się wiadrami wody.
Jednak zaczęła się już pora deszczowa, więc nawet wiadra nie są potrzebne:)
Jeszcze raz pozdrawiam świątecznie i serdecznie!
p.s. jutro przyjeżdża do nas Monika Bulanda. Oj się będzie działo…:)
Wyczekujcie nowych blogowych rewelacji:)

Kunming昆明 - Xiamen厦门 18.02-21.02

2008-03-02T05:42:00.011+01:00

W Kunmingu temperatura nie była już tak wysoka jak w Jinghongu, ale grzało słońce, więc było bardzo przyjemnie. Czas upływał nam na uzupełnianiu zasobów prezentowych o parę drobnych szczegółów, a także na chodzeniu po mieście, z którym przecież już tak bardzo się zaprzyjaźniliśmy:)

Nie wspominając już o jedzeniu...:)

W Yunnanie, ze względu na strefę klimatyczną, sezon na niektóre owoce i warzywa jest przez prawie okrągły rok!

Niestety, wszystko co dobre, kiedyś się musi skończyć, a więc po trzech dniach przyszło nam wracać do Xiamen.

Wygląd samolotu, którym lecieliśmy do Xiamen, poprawił nam nasze wiśielcze humory:/Po powrocie do Xiamen zostały nam jeszcze trzy dni na cieszenie się sobą, w końcu jednak nadeszła potworna chwila rozstania.
(minuta ciszy)…:(
Były to jednak nasze najlepsze wakacje i wspomnienia pomagają radzić sobie z tęsknotą. Namawiam wszystkich, żeby, gdy tylko nadejdzie sposobność, nie wahali się ani chwili i przyjeżdżali do Chin. Ten kraj tak szybko się zmienia, że póki jeszcze można, należy czerpać
garściami z prawdziwej chińszczyzny. Bardzo Was do tego zachęcam. Mam wiele informacji praktycznych dotyczących podróżowania po Yunnanie, w postaci adresów hotelowych i firm przewozowych, więc jeśli ktoś byłby zainteresowany, to służę pomocą.
No cóż. Właśnie dziś kończy mi się ostatni tydzień wolnego i jutro zaczynam już szkołę i pracę.
Mam nadzieję, że relacje z naszej wyprawy przeniosły Was na chwilę w przestrzeni. Już niedługo nowe rewelacje:)
Stay plugged!

Xishuangbanna 西双版纳12.02-17.02

2008-02-29T15:21:00.049+01:00

Dotarliśmy zatem do raju.Od razu uderzyło mnie wyraźne podobieństwo architektury i ludowych strojów do kultury tajskiej. Okazało się, że mniejszość narodowa Dai傣, która zamieszkuje te tereny, ma bardzo wiele wspólnego z Tajami. M.in. ich język należy do tajskiej grup językowej i rzeczywiście (przynajmniej wizualnie) przypomina tajski. Poza tym ludowe stroje mniejszości Dai, są praktycznie identyczne z tajskimi. Nie mówiąc już, że znak określający Tajlandię 泰”Tai” jest częścią składową znaku określającego mniejszość narodową Dai 傣. Ach, no i te południowo azjatyckie słonie:)

W Xishuangbannie znajduje się nawet rezerwat słoni, ale zdecydowaliśmy, że go nie odwiedzimy. Prawdę mówiąc, to obawiam się, że słonie w takim chińskim rezerwacie potrafią grać w madżonga i wiele z ich prawdziwego stylu życia raczej nie udałoby się zobaczyć:)W każdym razie, pogoda była tropikalna, więc ładowaliśmy akumulatory po poprzednich mroźnych przeżyciach.

Jinghong jest ładnym miastem, o bardzo sennej i leniwej atmosferze. Będąc tam, odnosi się wrażenie, że życie mieszkańców to jedna wielka poobiednia siesta. Dla przykładu: Bank Chiński czynny jest od 8 do 11.30 i od 15.30 do 18.00, przy czym o 17.30 jest już zamknięty. Żyć, nie umierać:)
Oprócz tradycyjnego zwiedzania z mapą w ręku, dużo czasu zajmowała eksploracja kulinarnego aspektu miasta.

Wieczorami natomiast przychodził czas na grę w bilard lub szachy, albo serfowanie po Internecie w kafejce, gdzie przez totalny przypadek można spotkać znajomych. Pozdrowienia dla Peppe!

Po dwóch dniach pobytu nastąpiło załamanie pogody. A konkretniej; SŁOŃCE SCHOWAŁO SIĘ ZA CHMURAMI. Dlaczego położyłam na to taki nacisk? Ano dlatego, że przez fakt zajścia słońca nie tylko zrobiło się o wiele zimniej, ale zabrakło także ciepłej wody w hotelu (za który i tak, z powodu świąt, płaciliśmy horrendalne pieniądze). Nie obyło się oczywiście bez awantury, zwrotu pieniędzy (sasasasss…:) i przeprowadzki. Pamiętajcie moi mili, w Chinach to, co wydaje się niemożliwym - tutaj jest możliwe, natomiast to, co dla nas jest zupełnie normalne i oczywiste w Chinach zdarza się być absurdem. To taka mała uwaga, dla tych, którzy kiedyś chcieliby podróżować po tym kraju:) Z powodu zmiany warunków klimatycznych postanowiliśmy pozwiedzać okoliczne miejscowości, tak przecież osławione przez Pascala. Pojechaliśmy zatem do Menghai勐海, a droga tam zajęła nam około godziny. Niestety. Oprócz świątyni buddyjskiej, do której trafiliśmy zupełnym przypadkiem, nie ma tam nic do zobaczenia. Dwie ulice, trochę sklepów, wszystko szare i smutne. Ot co.

Mniejszość narodowa Dai, w odróżnieniu od reszty Chińczyków wyznających buddyzm Mahajana, wyznaje buddyzm Hinayana.

Następnego dnia postanowiliśmy jeszcze trochę pozwiedzać Jinghong. Ruszyliśmy na południe miasta, w kierunku największego w całym Yunnanie buddyjskiego klasztoru Wat Manting. Niestety popełniliśmy okropną gafę, nie zdejmując butów przed wejściem do klasztoru:/

Trafiliśmy także do wioski Manlong Kuang曼龙框, która znajduje się na obrzeżach miasta i gdzie można jeszcze zobaczyć tradycyjne domy na palach. Ludzie Dai budowali takie domy, ochraniając w ten sposób swoje siedziby przed wilgocią.

Podczas jednej z wycieczek po mieście trafiliśmy do jadłodajni prowadzonej przez przesympatyczną rodzinę, która jak widać bardzo nas ukochała. Ludzie w Xishuangbannie są cudowni. Pod warunkiem, że im się chce:)

Większość czasu spędzaliśmy jednak w kawiarniach i restauracjach, gdzie serwowano pizze:) i można się było napić prawdziwej kawy czy herbaty miętowej z miodem. Natomiast wystrój tych restauracji zachęcał do spędzania tam długich wieczorów przy szachach i pogaduszkach. Człowiek to jest jednak wygodne stworzenie.

Prawdę mówiąc, to wiele więcej obiecywałam sobie, kiedy jechaliśmy do Jinghongu i miałam do siebie żal, że nie wpadłam na zaplanowanie wycieczki do Laosu - z Jinghongu to przecież rzut beretem. Nie popełnijcie takiego samego błędu! Jeśli Xishuangbanna, to koniecznie Laos. W dniu naszego odjazdu, słońce znów wyjrzało zza chmur i temperatura podskoczyła o (co najmniej) 10 stopni.

Wieczorem odjeżdżał nasz sypialny autobus do Kunmingu.

Takim środkiem lokomocji nie mieliśmy jeszcze okazji podróżować. No cóż. Było oczywiście bardzo specyficznie, ale dojechaliśmy:) Pozostało nam trzy ostatnie dni w Kunmingu przed wylotem (tak, już tym razem postanowiliśmy być burżujami i polecieć samolotem) do Xiamen. A więc wybraliśmy się na poszukiwanie taniej elektroniki:)

Na południe; Baoshan保山-Lincang临沧-Jinghong京洪 9.02-11.02

2008-02-29T14:49:00.012+01:00

Aby kontynuować swoją podróż musieliśmy poczekać aż minie najgorętszy okres świąteczny, ponieważ niemożliwym jest wówczas jakiekolwiek przemieszczanie się po kraju (chyba że za pomocą samolotu). Miejscem docelowym był Jinghong京洪 – stolica Xishuangbanny西双版纳, krainy położonej na samym południu Yunnanu, pomiędzy Laosem i Birmą. Bezpośrednia podróż z Lijiangu do Jinghongu trwałaby pewnie dwie doby, zwłaszcza, że na tych terenach nie ma linii kolejowej, więc bylibyśmy skazani na autobus. Zdecydowaliśmy się zatem na podzielenie tego odcinka wyprawy na krótsze etapy. Z Lijiangu pojechaliśmy autobusem do Baoshan 保山. Podróż trwała 7 godzin i nie należała do najprzyjemniejszych, ale nie była też nie do wytrzymania;) Autobus trochę się wlókł, a poza tym musiałam walczyć z niektórymi chińskimi współpasażerami. Niestety. Jeśli chodzi o świadomość dotyczącą uszanowania osób, które nie chcą wdychać papierosowego dymu w zamkniętym autobusie, to musi upłynąć jeszcze duuużo wody, aż w ogóle taka świadomość się pojawi. Niektórym panom nie przeszkadza nawet, że trzymają własne niemowlaki na kolanach i jarają sobie w najlepsze. Oj tak. Trochę napsułam sobie nerwów. W każdym razie, dotarliśmy do Baoshan, gdzie musieliśmy w ciemno szukać hotelu, ponieważ wszystkie telefony podane w Pascalu i wszystkie, które znalazłam w Internecie są już nieaktualne. Udało nam się jednak znaleźć coś przyzwoitego. „Przyzwoite” – to dobre słowo:)
Baoshan należy do tych miast, w których najlepiej bywać jedynie przejazdem. Po dwóch godzinach zdecydowaliśmy zatem, że jak najszybciej ruszamy w dalszą podróż. Ku naszemu przerażeniu, okazało się jednak, że nie ma już wolnych biletów do Jinghongu, a najbliższy termin jest dopiero za tydzień. Nie zastanawiając się długo, wykupiliśmy bilety na autobus do Lincang临沧 (miejscowości na trasie do Jinghongu), na następny dzień. Autobus odjeżdżał z samego rana i znów przebyliśmy 8 godzinną podróż w symfonii chińskiego folkloru. Lincang okazało się jeszcze większą dziurą niż Baoshan, ale za to zjedliśmy jeden z najlepszych obiadów podczas całej naszej wycieczki. I, co bardzo nas zadowalało, robiło się wyraźnie cieplej.

I znaleźliśmy kawowe wino!:)

Następnego ranka, wsiedliśmy do autobusu, który miał zawieźć nas do Jinghongu. Około 8.00 rano autobus wjechał na górską kamienistą drogę, na której tak trzęsło, że nie można było napić się wody z butelki, żeby się nie oblać. Podróż tą drogą trwała trzy godziny. Nie mogłam potem odnaleźć swojego żołądka. Poza tym na jednym z postojów zostałam wytrącona z równowagi, kiedy pan, którego trzy razy z rzędu prosiłam o niepalenie w autobusie znów postanowił zapalić, i doszło do awantury. Grunt, że następnym razem już nie odważył się zapalić:) To była ciężka podróż. Głównie dlatego, że jechaliśmy górską drogą, a gdy wjeżdżaliśmy w chmury nie było widać kompletnie nic, więc kierowca musiał cały czas trąbić, informując w ten sposób o swojej obecności jadących z naprzeciwka. Poza tym zakręty były naprawdę zabójcze i niejednokrotnie wstrzymywaliśmy oddech z przerażenia. Przez to wszystko nie starczyło nam siły na cieszenie się oszałamiającymi widokami na oknem. Ani na robienie zdjęć, czego bardzo teraz żałuję:(Po dwunastu godzinach wreszcie dotarliśmy do Jinghongu. A tam… odetchnęliśmy powietrzem o temperaturze 30 stopni!!! Wówczas zaczęliśmy cieszyć się prawie birmańskim latem.

Lijiang 理江4.02-8.02 i Wąwóz Skaczącego Tygrysa虎跳峡

2008-02-29T09:49:00.053+01:00

Podróż do Lijiangu nie była już tak komfortowa, jak do Dali. Rzec by można, że otrzymaliśmy większą dawkę swojskiego folkloru.

Jednak widoki za oknem rekompensowały wszystkie niedogodności podróży, spowodowane czasem niezapowiedzianymi zjawiskami natury na górskiej drodze.

Poniżej stado jaków spacerujące szosą.

Lijiang, podobnie jak Dali, dzieli się na dwie części; starego i nowego miasta. Nowe miasto niczym się nie wyróżnia, natomiast w starym zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia. Lijiang ma jeszcze przyjemniejszą atmosferę niż Dali, którą tworzą płynące przez miasto strumyki, urocze małe mostki, pięknie utrzymane podwórka no i oczywiście knajpki, restauracje i kawiarnie w stylu zachodnim(co niekoniecznie zawsze przemawia na ich korzyść;).

Ze znalezieniem noclegu nie ma żadnego problemu, ale na czas Nowego Roku ceny skaczą o 100%
Nam znów udało się znaleźć wspaniałe miesjce, a co najważniejsze - nie było nocnej lodowni.
Czas w tym mieście upływa błogo na spacerach, do których zachęcają wąskie i kręte uliczki.

A także...(nikt, kto mnie zna, specjalnie się nie zdziwi :)na zakupach!

Och tak, Lijiang to zakupowy raj. Można tu kupić przepiękne pamiątki, ubrania, biżuterię, a wszystko to posiada cechy charakterystyczne dla wzornictwa i rzemiosła mniejszości narodowej Naxi 纳西, której to Lijiang był bazą przez 1400 lat.
Naxi pochodzą od tybetańskich nomadów, którzy zasiedlili te rejony przed X w. Wówczas znajdowało się tutaj królestwo Naxi. Co ciekawe, ich społeczeństwo było matriarchalne. Wprawdzie to mężczyźni odpowiadali za lokalne rządy, jednak kobiety zdawały się trzymać wszystko w garści, co zaobserwować można na przykładzie relacji damsko –męskich. Para młodych ludzi nie musiała być związana małżeństwem, aby jawnie się spotykać. Mężczyzna mógł spędzać noce w domu dziewczyny, ale na czas dnia musiał wracać do domu swojej matki, pomagać jej i zajmować się nią. Jeśli z tego związku rodziły się dzieci, to zostawały one z matką, która miała do nich wyłączne prawa. Ojciec musiał jednakże udzielać finansowego wsparcia. Dziedzicami były tylko dziewczynki. Tę specyficzną hierarchię widać także w języku. Przedrostek żeński dodany do słowa podwyższa jego wartość znaczeniową, natomiast męski ją deprecjonuje. Jeśli chodzi o stroje to każdy szczegół ubioru jest ściśle związany z kosmologią. Kobiety noszą niebieskie koszule i spodnie z czarną lub niebieską przepaską.
Szaman Dongba, który był z narodowości Naxi, napisał "Stworzenie" i utworzył podstawy religii Dongba, która wiąże elementy taoizmu, animizmu i tybetańskiej religii Bon.
1000 lat temu Naxi stworzyli język, który opiera się na piktogramach. W Lijiangu można kupić wiele pamiątek z piktogramami Naxi.

Jak np. moja torebka:)
A tymczasem Nowy Rok zbliżał się jeszcze większymi krokami, co można było zaobserwować na ulicach miasta…

I przez...

...rozprężenie społeczeństwa:)

No i po dzonkach, wieszanych na drewnianym rusztowaniu, na których Chińczycy wypisują noworoczne życzenia.
Wizyta w nowym miejscu, jak zawsze, owocuje w nowe doznania kulinarne.

Sztuka robienia naleśników.

Imbirowe cukierki rozciągane na gwoździu:)Pycha!

Wata cukrowa z roweru;)

I wiele, wiele różnych różności, po próbowaniu których przyjemnie było usiąść sobie na normalnym (powiedzmy) piwie:)

Także...:)
O zwiedzaniu jednak nie zapomnieliśmy i tuż po Nowym Roku, który był huczny i głośny, że hej!
wybraliśmy się na wycieczkę do Wąwozu Skaczącego Tygrysa. Była to wycieczka zorganizowana, więc pojawiły się normalne dla tego rodzaju rozrywki, problemy. Takie jak na przykład zaspanie przewodnika czy niezgodność preferencji turystów…:)ech.

Pierwszy Przełom rzeki Jangcy.

A tutaj wędrujemy już do punktu widokowego w Wąwozie."Skaczący tygrys" jest najgłębszym wąwozem na świecie, którego dno znajduje się na wysokości 2500 m n.p.m., a ściany sięgają aż 3000 m wyżej. Skąd ta nazwa? Zgrabnie wyjaśnia to Pascal: ”W niektórych miejscach kanion jest tak wąski, że można uwierzyć w legendę, o tym jak pewnego razu uciekający z obławy tygrys pokonał go długim susem.”

Nasz uroczy przewodnik, zwany "Synem Jaka".

Z powodu obsuwających się kamieni wybudowano skalne tunele, a o niebezpieczeństwie STARAJĄ SIĘ przypominać tabliczki takie jak ta:

:)

Sceneria wspaniale wpływała na artystów:)

"Takie to piękne góry, proszę ja Ciebie...także..."

Więc po wielu dniach spędzonych na 2500 m n.p.m. postanowiliśmy wreszcie wyruszyć na południe, w stronę prażącego birmańskiego słońca. Jednym z argumentów była ogromna zmiana ciśnienia objawiająca się w osłabieniu organizmu i bólach głowy, a także...

...rozdęciu chipsowym:)
A więc... na południe!

Dali大理 2.02-3.02

2008-02-27T13:07:00.035+01:00

Wyruszyliśmy więc na północ i tym razem zostaliśmy mile zaskoczeni stanem autokaru i komfortem podróży.

Po czterech godzinach bardzo przyjemnej i płynnej jazdy dotarliśmy do miasta Dali, a właściwie jego nowej części. Stare miasto Dali leży u podnóża 15 kilometrowego łańcucha gór Cang Shan i jest oddalone od nowej części o kilkanaście kilometrów, (za które musieliśmy zapłacić taksówkarzowi niezłą sumkę, ponieważ w odróżnieniu od dużych chińskich miast, w Dali taksówkarze nie używają liczników, co okropnie działa mi na nerwy). Widoczność była wspaniała.

Natomiast pan taksiarz nie ukrywał uwielbienia dla Przewodniczącego;)

Muszę koniecznie zaznaczyć, że podróż do Yunnanu owocowała również w wiele ciekawych bliskich spotkań z chińskimi mniejszościami narodowymi. W Dali mieszka mniejszość narodowa Bai 白– czyli „biały”. Poniżej młode dziewczyny Bai, w swoich tradycyjnych strojach.

Mniejszość narodowa Bai zamieszkuje także okoliczne wioski, gdzie zachowało się dużo starego budownictwa. Od VIII do XIII w. Dali było stolicą królestwa Nanzhao i Dali. W połowie XIX w. stało się stolicą niepodległego państwa utworzonego przez Du Wenxiu, przywódcę rebelii muzułmanów przeciwko chińskiej władzy. Tłumienie powstania zabiło miliony ludzi i odebrało miastu świetność, którego już nigdy nie odzyskało. W 1925 r. Dali zostało zniszczone przez trzęsienie ziemi, udało się je jednak odbudować.
Obecnie Dali jest uroczym górskim miasteczkiem, o charakterze jak najbardziej turystycznym. Pełno tu przemiłych, klimatycznych knajpek, gdzie można zjeść europejskie jedzenie (och!), a nawet zamówić prawdziwy biały chleb (oooch!).

Jednak folklor zderza się z komercją. Po mieście przechadza się mnóstwo starszych pań, ubranych w tradycyjne stroje, ale jak tylko zobaczą one białego człowieka, to pospiesznie podchodzą i z zachęcającą miną pytają: „You smoke gandzia?hm?gooda, cheapa!!!smoke, smoke?” Także…no niestety, świat się zmienia.
Wieczorami, miasto rozbłyska światłami i jest naprawdę pięknie.

W mieście znajduje się mnóstwo pensjonatów, prowadzonych przez zwykłych mieszkańców (zazwyczaj w ich domach). Króluje tu Siheyuan, czyli tradycyjne chińskie budownictwo - małe podwórko, otoczone z czterech stron ścianami z balkonami. Mieszkańcy mają zazwyczaj mnóstwo kwiatów na swoich podwórkach, więc mieszkanie w takim miejscu jest prawdziwą przyjemnością.

Nocleg udało nam się znaleźć u przemiłej rodziny Bai, gdzie, wierzcie mi, cena była jeszcze bardziej przemiła. I tak to się stało, że zamieszkaliśmy nad dachami:)

Za domem – zapierające dech Cang Shan i…także oszołamiający napis na murze:

„Zakaz robienia siku i kupy.
Sprawcę czeka kara w wysokości 100 yuanów”

Jedynym mankamentem tego miejsca była temperatura w pokoju i konieczność spania w dresach i kurtkach. Ciśnienie wody też nie pozwalało na ratowanie się i ogrzewanie sauną solution. Nic to. Słońce za dnia wynagradzało nam nocną lodownię.

Nowy Rok zbliżał się wielkimi krokami, więc na ulicach można było obserwować pracujących kaligrafów. Gdy nadchodzi Nowy Rok, Chińczycy wybierają wpisane na czerwonym papierze prośby i noworoczne życzenia, które w tym czasie można kupić dosłownie wszędzie i zawieszają je przy drzwiach, na miejscu nieco już wyblakłych życzeń zeszłorocznych.

Dali to także raj zakupów.

I wspaniałych artystów.

Tutaj za pomocą łyżki(!) artysta czaruje karmelowe zwierzęta.

I takie cuda można też napotkać.

Po dwóch „dalijskich” dniach ruszyliśmy dalej w góry, w stronę tybetańskiej granicy. Następny przystanek – Lijiang.

Xiamen厦门 - Kunming昆明 29.01-1.02

2008-02-27T09:25:00.030+01:00

Na wyprawę do Yunnanu zdecydowaliśmy się w dość newralgicznym czasie, a mianowicie na okres świąt Chińskiego Nowego Roku (znanych także pod nazwą Święta Wiosny), kiedy to według kalendarza księżycowego kończy się zima i zaczyna nowy rok. Wtedy także każdy Chińczyk, bez względu gdzie się właśnie znajduje, wraca do domu, aby spędzić święta z rodziną. W zeszły roku, w okresie tych świąt, po Chinach przemieszczało się 10mln osób. Jak niełatwo się domyślić, powoduje to totalny paraliż komunikacyjny. Nie można np. zamawiać biletów na pociąg przez telefon, ani przez Internet, tylko trzeba stanąć w mega kolejce na dworcu (oczywiście bez żadnej gwarancji na dostanie biletów, – ponieważ nie istnieje na dworcu w Xiamen tablica informacyjna, z której na bieżąco można by śledzić zasoby miejscowe). Nie pozostało mi nic innego, tylko stanąć w tej kolejce…a wyglądało to tak:

Po trzech godzinach stania poczułam, że jestem prawdziwym obywatelem ChRL-u :)
No cóż...udało się! Miałam w garści bilety na sypialny pociąg z Xiamen do Kunmingu, który jechał zaledwie 41godz:)

Ten etap podróży...hmmm...nawet nie wiem jak zgrabnie ująć to w słowa. Gdy ujrzeliśmy warunki w przedziale, za które przyszło nam zapłacić niemałą sumkę, stanowczo i skutecznie zażądaliśmy zmiany przedziału. Znikły gumy wdeptane w dywan i zapleśniały termos, ale za to pojawiła się brudna pościel przechowywana pod łóżkami. Chiny przyzwyczaiły mnie już do ogólnego syfu, ale jak sobie pomyślisz, że masz gdzieś spędzić prawie dwie doby, to tolerancji ani widu ani słychu.

Przeżycia związane z korzystaniem z "toalety"... ech! Gdyby nie poczucie humoru, to…mogłoby być naprawdę przykro. Tak. Była to trudna podróż, której w prawdzie nie żałujemy, ale…NIGDY WIĘCEJ!!!
W Kunmingu przywitała nas piękna pogoda. Wybraliśmy się zatem na zwiedzanie:)

Park Cuihu翠湖 - czyli "zielone jezioro". Przyjemne miesjce na spacery i grę w szachy:)

Jedną z najprzyjemniejszych rzeczy podczas zwiedzania Chin jest smakowanie... lub tylko przyglądanie
się kulinarnym wymysłom.

Taak... te zwierzątka na dole także się tutaj zjada. Michał miał ochotę, ale... no sami spójrzcie:

Miejscem, do którego na pewno warto udać się w Kunmingu jest Wenmiao文庙 - pozostałości po świątyni konfucjańskiej, obecnie idealne miejsce dla ćwiczących Taiqi i graczy w Madżonga. Można tam także spotkać grajżcych instrumentalistów-co zdecydowanie najbardziej przypadło nam do gustu:)

Na południe od świątyni znajdują się dwie pagody z czasów dynastii Tang.

i kilka budowi stylizowanych na czasy antyczne.

Odwiedziliśmy także park Daguan大观.

A po wielkim zwiedzaniu, prawdziwy turysta musi się dobrze najeść:)

Jaki to świat jest piękny i nieprzewidywalny, prawda?

Kunming, moi drodzy, to bardzo piękne miasto i rzeczywiście, jak pisze Pascal, jest jednym z niewielu miast chińskich, któremu nie zaszkodziła modernizacja. Przykrym, aczkolwiek, jest fakt, że Chińczycy burzą dosłownie wszystko, co stare i piękne. Liczyłam na zakupy w dzielnicy muzułmańskiej, ale niestety już nie istnieje. Jedynym tego typu miejscem, które jakimś cudem jeszcze się ostało jest targ kwiatów i ptaków. Osobiście nie wróżę mu świetlanej przyszłości, ponieważ sąsiedztwo budowy i długich szyi żurawich jest niebezpiecznie bliskie. Na targu kwiatów i ptaków kupić można czego tylko dusza zapragnie. Od typowych chińskich pamiątek, przez ubrania, bambusowe fajki, rzemiosło chińskich mniejszości narodowych po (jak wskazuje nam nazwa) wszystkie gatunki roślin i oczywiście zwierząt.

Kunming pozwolił nam odpocząć po trudach podróży i naładować akumulatory na kolejne etapy wyprawy. I tak szczęśliwi i żądni przygód ruszyliśmy na mroźne północne rubieże Yunnanu…

Yunnan. Nasza podróż na południe od chmur.

2008-02-24T04:39:00.005+01:00

Wróciliśmy. W czasie nieprzekraczającym miesiąca przejechaliśmy 5.000 km, zwiedzając w ten sposób prawie cała prowincję Yunnan. Przemieszczaliśmy się za pomocą sypialnych pociągów, autobusów dalekobieżnych, autobusów sypialnych, autokarów i busów. Powiedzieć, że niektóre ze środków lokomocji były w stanie opłakanym, to i tak byłoby za mało i nie oddałoby powagi i naturalizmu sytuacji;/ Przeżyliśmy chwile okropnego zmęczenia, ale nigdy nie żałowaliśmy podjętych decyzji – nawet, kiedy zakładały 12- godzinny horror (przepraszam za dosłowność, ale inaczej się nie da)z charkającym, plującym i wymiotującym ludem chińskim.
Podróż ogromnie nas wzbogaciła, a mnie, jako sinologowi ( hłe, hłe) dała wreszcie możliwość na bardzo bliskie i intensywne spotkania z prawdziwą chińszczyzną.
Za chwilę zabiorę Was w tą samą podróż, przez wszystkie kolejne etapy.

Enjoy:)
p.s. To Michał, a nie niestety ja, jest autorem wszystkich najlepszych i najbardziej profesjonalnych zdjęć, które tutaj opublikuję. Tylko Ciiiiiiiii, bo zabronił mi to mówić:PP

You may (a raczej shall) not pass!!!i inne szaleństwa...

2008-01-12T04:34:00.000+01:00

Podróż powrotna do Chin trwała 24 godziny i wyssała ze mnie resztki sił. Międzylądowania we Frankfurcie (sześć godzin czekania) i Hongkongu (tylko dwie) wyprały mi mózg.
Widać to na załączonym obrazku, gdzie jako przykładny zmęczony podróżny, robię zdjęcia swojemu cieniowi…także…:0

Przed przylotem do Frankfurtu miałam przyjemność obserwować przepiękny wschód słońca.

Jeszcze żyjące Świętami lotnisko we Frankfurcie…

I wyspa Hongkong.

Dzień po moim powrocie wybraliśmy się na kręgle. Złapaliśmy taxi, której kierowca wprawdzie dał się namówić na zabranie całej naszej szóstki, ale w rezultacie pod pretekstem zamkniętego tunelu, którym chcieliśmy jechać, kazał nam wysiąść. Tunel oczywiście był otwarty, a i zakaz wstępu pieszym nas nie zmieszał i ruszyliśmy przed siebie na piechotę, bo żądza gry w kręgle była zbyt silna.
Przeprawa przez tunel zajęła nam 25 minut, co bynajmniej nie zepsuło nam humorów, a raczej je podsyciło. Szczególnie nasz niemiecki przyjaciel Florian czuł się świetnie i w pewnym momencie było mu aż tak wesoło, że wydawało mu się, że jest Gandalfem Szarym i ma prawo mówić nam: „You may not pass (the tunel – oczywiście)”. Potem przypomniało nam się, że Gandalf mówił „You shall not pass”, ale któżby zwracał uwagę na takie szczegóły:). Gdy dotarliśmy do kręgielni wstąpił w nas duch walki. Stworzyliśmy dwie drużyny: męską i żeńską. O wynikach pojedynku nie będę wspominać... :)W każdym razie zabawa była przednia, szczególnie, kiedy kula wypadała mi z ręki, zanim zdążyłam się chociażby zamachnąć… Także…

Renta, Paulina, jej włoski narzeczony-Daniel i Florian,

Zamach mistrza…

Florian u fryzjera…

A oto rezultat:)
W drodze powrotnej nie mogliśmy oprzeć się tunelowi i znów przemierzyliśmy go na piechotę…

Kulminacja rozdwojonej jaźni Floriana – Gandalfa…

A tutaj już 4 w nocy, kiedy odezwały się nasze głodne brzuchy i postanowiliśmy pomęczyć naszego kochanego Xiaofei’a, który wprawdzie wspaniale radzi sobie ze swoim grillem, ale więcej niż jeden klient sprawia, że jest totalnie zagubiony i wszystko mu się miesza. W każdym razie kurczak był świetny no i kolby kukurydzy także.
Na sam koniec tego postu parę zdjęć z kolacji we wspaniałej restauracji, do której udaliśmy się razem z naszą klasą.

Weisha z Tajlandii.

Bijia, która czasem bywa muminem:)

Tutaj z naszym cudownym nauczycielem od języka chińskiego.

Prawie cała klasa...:)
Na sam koniec mam dla Was trochę prawdziwej chińskości...

To na razie tyle...w przyszłym tygodniu czeka nas seria egzaminów, parę występów muzycznych, a potem ferie zimowe, które będą trwa 5 tygodni!
Odliczam dni do przyjazdu michała i jedziemy podbijać Yunnan!!Czyli krainę "Na południe od chmur":)))
Stay plugged:)

Przed wyjazdem

2008-01-11T14:43:00.000+01:00

Witam wszystkich w Nowym Roku!
Tydzień temu wróciłam do Chin po wspaniale spędzonych rodzinnych Świętach i przezabawnym Sylwestrze:). Po kilkudniowych problemach ze snem z powodu zmiany strefy czasowej, wszystko powróciło do normalności. Dziwne, ale po przyjeździe do Polski miałam takie same wrażenie-jakbym w ogóle nie wyjeżdżała z kraju. Teraz, kiedy w ciągu dwóch tygodni połączyłam oba światy – polski i chiński za pomocą podróży samolotem, odległość, która dzieli mnie od domu nie ma znaczenia. Mam wrażenie jakby w ogóle nie istniała. Oczywiście dzieje się tak również za sprawą Internetu.
Przed powrotem do kraju wydarzyło się kilka ciekawych historii, ale z powodu przygotowań do wyjazdu nie miałam czasu, żeby Wam je opisać.
Pewnej soboty, po obejrzeniu wszystkich części Władcy Pierścieni (special extended edition:) w bardzo magicznym nastroju wybrałyśmy się na wycieczkę do lasu, który widać z naszych okien. Napotkałyśmy tam przeogromne głazy i wielkie „aloesowate” kaktusy. Wspięłyśmy się na sam szczyt pokrytej lasem góry, z którego rozpostarła się przed nami wspaniała panorama.

Oprócz tajemniczej atmosfery napotkałyśmy w lesie bardzo interesujące kamienne tablice, na których napisane są życzenia i prośby do boga ziemi. Na początku pomyślałyśmy, że to groby, ale potem przypomniałyśmy sobie, że Chińczycy nie chowają ciał zmarłych w ziemi.

Niektóre z tablic są bardzo zaniedbane, koło innych widać ślady ludzkiej pamięci – świeże kwiaty i znicze, a na każdej tablicy znajduję się data jej postawienia.

A za plecami Renaty-nasz dom.

Po powrocie do domu, wykonałyśmy „pracę tłumaczeniową”, żeby dowiedzieć się, czego dokładnie dotyczyły napisy na tablicach. Mogę więc z czystym sumieniem wyznać, że wycieczka była bardzo ubogacająca.
Część naszych międzynarodowych znajomych przyjechała do Xiamen tylko na jeden semestr, więc przed Świętami zaczęły się pożegnalne spotkania.
Pierwsza wyjechała Nicki. Wspominałam Wam, że jest obywatelką całego świata, na dowód czego z Xiamen poleciała do Australii, gdzie miała zatrzymać się na parę dni przed wylotem na kolejne półrocze do Kenii.
Podczas pożegnalnej imprezy Nicki, jako że sama bohaterka jest przez wszystkich uwielbiana, była hucznie i kolorowo.

Siggy i Linda,

Siggy, ja,Nicky, Abdou, i Linda.
Trzy dni później miałam samolot do Pekinu, gdzie na dwa dni zatrzymałam się u Moniki Bulandy.

Na lotnisku z Tomaszem, który zaoferował się pomóc mi z moją mega walizką, która przecież dopiero w Pekinie miała się zapełnić, a już była taka ciężka:/

Po przylocie do Pekinu mój organizm nie zaakceptował zmiany strefy klimatycznej i różnicy 20 stopni Celsjusza, więc momentalnie byłam przeziębiona, co bynajmniej nie zepsuło mi zabawy:0Monika zabrała mnie na imprezę do klubu salsy, o którym w Xiamen możemy tylko pomarzyć:(Było wspaniale, i jak to z Moniką:) - nieprzewidywalnie.

Monika gra na perkusji,

Polsko-chińsko-kubańskie salsowe towarzystwo:)
Następnego dnia wybrałam się na cały dzień na zakupy i mimo iż, udało mi się zdobyć to, co chciałam (głównie prezenty) to Pekin mnie przerósł i byłam totalnie wykończona. Potem chińscy współlokatorzy Moniki ugościli mnie wspaniałym obiadem, po którym odzyskałam siły i pojechałam na spotkanie z Magdą i Agnieszką, z którymi nie widziałyśmy się od ostatniej mojej wizyty w Pekinie. Później było już tylko przepakowywanie i obawa o nadbagaż, która nie dała mi spać tej nocy.
Następnego dnia, po przyjeździe na lotnisko spotkałam się z Olą i Agatą, które także wracały do domu na święta. I ruszyłyśmy w podróż do domu.
Nie mogłam się doczekać, kiedy wrócę do Polski i poczuję świąteczną atmosferę, której w Xiamen nie uświadczysz:( Nie spodziewałam się także, że te dwa tygodnie tak taki krótki czas. W każdym razie było warto przemierzyć pół świata, żeby zaśpiewać „Wśród nocnej” i podzielić się opłatkiem:), być z najbliższymi… no i spotkać się na zimową odmianę sangrii-grzańca z Wami, kochane wariatki:)))

Wycieczka do ogrodów EXPO w Jimei

2007-12-10T10:55:00.000+01:00

Witam Was serdecznie!
Dziś zdam Wam relację z przepięknej klasowej wycieczki, która odbyła się w niedzielę o morderczej porze 9.00 rano, przez co niektórzy - nie będę wymieniać imion (Renatka, wstań jak o Tobie mówię:) z powodu sobotnich wybryków nie mogli opuścić snu o takiej wczesnej godzinie i... nie pojechali:(
Na wycieczkę pojechaliśmy do wspominanego już nieraz przeze mnie Jimei, gdzie znajduje się dopiero co otwarty ogród EXPO (The 6th China International Garden & Flower EXPO).

Cris (ze Stanów) zabrał na wycieczkę swoją chińską przyjaciółkę.
Na zdjęciu: wyżej wspomniani oraz dwie Tajki.

Miałam okazję odwiedzić tego typu miejsca we Włoszech i Hiszpanii i prawdę mówiąc nie zauważyłam żadnej różnicy. Gdyby nie pare budowli o typowej chińskiej architekturze to mogłabym uwierzyć, że jestem w jakiejś innej części świata. Jest to dowód na to, jak szybko rozwijają się Chiny i moje wyobrażenia przed pierwszą wizytą w tym państwie nie mają zupełnie odniesienia w realnym świecie.

Powyższe zdjęcie przedstawia "tradycjny" chiński 土楼 czyli "ścianę z ziemi". Tego typu budowla występuje w prowincji Fujian jako forma muru obronnego, co dla nas Europejczyków nie stanowi żadnej nowości, gdyż mur obronny był rzeczą zupełnie powszednią w europejskich miastach:) Jednak, jak wytłumaczył nam nasz nauczyciel prawdziwy土楼 wyglądał o wiele bardziej prymitywnie i miał charakterystyczne elementy architektury chińskiej.

Tutaj już po obiedzie z Lanlan.

Po niezaprzeczalnym sukcesie "Władcy Pierścieni" Hobitty dotarły także do Jimei.

A to krzako-zwierzęta:)

Beztroskie chwile na huśtawce:)
I powrót autobusem, gdzie mimo zmęczenia spacerowaniem i słońcem humor nas nie opuszczał.

A teraz kilka zdjęć z kolacji dla władz Uniwersytetu Xiamen, która odbyła się w ramach konferencji naukowej dla profesorów - sinologów z całego świata, którzy chcą nawiązać współpracę z Xiamen i na której miałam zaszczyt zaśpiewać:)

Tutaj z Weroniką i chińską śpiewaczką operową:)

A teraz chciałabym zaprezentować Wam mojego nauczyciela od języka mówionego (po prawej). Podejrzewamy, że jest mnichem. Hehe...
Obok nauczyciela stoi nasz najstarszy kolega z grupy. Właśnie opowiada o swojej ojczyźnie, którą jest Malezja:)

Tutaj z kolei nasz kolega z Japonii, który zachwycił nas swoim talentem malarskim. Z niesamowitą precyzją naszkicował mapę Japonii, a zajęło mu to 15 sekund. Potem wytłumaczył nam, że tego uczą się dzieci w japońskich przedszkolach:)

Musicie mi wybaczyć, ale ostatnio mam niedobór chińskich ciekawostek:) Obiecuję, że już niebawem się to zmieni. Na dniach mam w planach odwiedzenie szpitala chińskiej medycyny naturalnej (jedynie w celach profilaktycznych) i ufam, że to dostarczy mi to nowych wrażeń i materiałów:0
Tymczasem żegnam i kto wie, czy następnego posta nie zamieszczę już z Pekinu, gdzie zatrzymuję się na wielkie zakupy przed wielkim powrotem na Święta:))))

Konkurs piosenki i wszystko co z nim związane...

2007-12-03T09:18:00.000+01:00

Tak jak pisałam Wam wcześniej zdecydowałam się na wzięcie udziału w konkursie piosenki, który polegał na tym, że obcokrajowy musieli śpiewać piosenki po chińsku, natomiast Chińczycy mieli za zadanie zabłyszczeć w obcojęzycznym repertuarze. Konkurs był organizowany przez Uniwersytet Xiamen.
1 grudnia odbyły się wstępne eliminacje, do których przystąpiła przerażająca liczba 107 osób(!), z czego 80% stanowili rozśpiewani Chińczycy. Wyobrażacie sobie tego typu sytuację na polskim uniwersytecie? Przyznam, że ja nie. Poziom występów był bardzo zróżnicowany. Można było usłyszeć potworne jęczydła, które nie miały nic wspólnego ze śpiewaniem. Oczywiście zaprezentowało się także paru chińskich profesjonalistów - w tym dwie divy operowe(!). W każdym razie było bardzo ciekawie.
Ja zaprezentowałam piosenkę 女人是老虎 "Kobiety są tygrysami". Podkład muzyczny zrobił dla mnie Michał, więc z pełną profeską ruszyłam do boju...

Nie byłam zachwycona swoim występem, tym bardziej, że z powodu niebotycznej liczby uczestników każda piosenka miała trwać tylko jedną minutę. Ale udało się i przeszłam do finału. W związku z tym, trzeba było troszkę poświętować...:> Więc świętowaliśmy...

Z Manuelą,

I z Simonem,

Podczas Tanga:)

I tak po prostu...:0

Niektórzy byli tak szczęśliwi, że aż rzucali się na kolana przed telewizorem z karaoke:))
Nas dodatkowo uszczęśliwił przyjazd Tomasza do Xiamen. Poznaliśmy się na skypie i tak się złożyło, że Tomasz miał tu coś do załatwienia, więc nas odwiedził. Ale było śmisznie. Jak zawsze, kiedy Polacy odnajdą się na obczyźnie:)

A tutaj uprzejmie przedstawiam:

"White King and White Queen" Tak mówią...:)
Następnego dnia - 2 grudnia, przed próbą do finału konkursu, w celu rozśpiewania się, wybrałam się do miejsca, które zarekomendował mi pewnien niemiecki pianista:)
Jest to wielki kompleks budynków, w których znajduje się 530 małych salek, a każda z nich posiada pianino. Nie trzeba być studentem wydziału muzycznego, żeby móc korzystać z tego dobrodziejstwa. I to tak dla wiadomości dla moich kochanych muzycznych przyjaciółek...

Pokażcie władzom uczelni te zdjęcia, niech wiedzą jak się powinno dbać o utalentowanych ludzi:)
A tutaj już finał. Ze 107 osób, do finału przeszło 26 osób. W tym mój chiński faworyt: "Nowy Elton John". Zaśpiewał po prostu
genialnie.

Jury przyznawało punktu od 0 do 100.
Ja wystąpiłam z numerem 17 i wykonałam piosenkę 清藏高原 "Wyżyna Tybetańska".

Dałam z siebie wszystko i było to przeogromne przeżycie. Szkoda, że nie umiem wgrać tutaj fimu, to sami byście ocenili. Przyszło bardzo wielu naszych
znajomych, więc doping trwał nieprzerwanie.
Dostałam średnią 95,5. Po mnie wystąpiła Veronika ze Słowacji i zaspiewała przepieknie zdobywając notę 97. Ponieważ nasza punktacja odbiegała od reszty, więc jury przyznało nam obu zwycięstwo.

Tutaj z władzami Uniwersytetu...

Słowiański blond rulezzzzzz....:)))

Ach... no i dyplom!

Jestem bardzo szczęśliwa.
Dla takich chwil warto żyć!
P.s. Wygrałam telefon komórkowy:)
A jeśli już mowa o życiu...
Mam dla Was pewną raczej przerażającą chińską ciekawostkę...

To co widać na załączonym obrazku to breloki do kluczy z żywymi rybkami w środku...
ech...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie! Oczekujcie już niebawem nowych rewelacji.
AAA! Już prawie za dwa tygodnie jestem w domu na święta!!!

30.11.2007

2007-12-03T08:30:00.000+01:00

Cóż to był za przepiękny dzień!
Ledwo zdołam się przebudzić i otworzyć oczy, a już poczułam zapach przyniesionych do mojego pokoju urodzinowych lilji. To za sprawą Rene...:)

Po chwili zjawiła się Agata i wręczyła mi płytę z 5 odc. "Ekipy". Zaniemówiłam. Nie wiem jakim
cudem udało się jej to zdobyć. W każdym razie uszczęśliwiła mnie ogromnie.

Pogoda tego dnia była bynajmniej nie listopadowa...

Nawet zajęcia ze "słuchania" były jakieś takie wyjątkowo przemiłe:)

Nasz pies Azor także zrobił mi prezent:

Był bardzo grzeczny podczas kąpieli:)))

Później czekało mnie jeszcze wiele atrakcji. Opócz wspaniałych prezentów (m.in. książki z życzeniami w różnych językach
od znajomych z całego świata) i maili od Was, moi kochani, za które bardzo gorąco Wam dziękuję,
odbyliśmy wspaniałą imprezę:

Sandy i ja,

Rene i Adam ,

Największa polska wariatka, która występuje na ziemi chińskiej - Daniela,

Weronika za Słowacji, Valeria z Włoch i Veronika z Argentyny,

Tutaj natomiast...dla wszystkich wtajemniczonych - jest to włoska odmiana Moniki Bulandy,

Tomasz poczuł się w obowiązku zatańczenia ze mną samby:),

I Renatka też wywijała (jak zwykle...:),

Dziękuję za ten piękny dzień!
Urodziny powinno się mieć cześciej:)))))))
A teraz chińska ciekawostka z nowego lingwistycznego cyklu:

Yyyy..."Very Much Mushroom"?
Także...:)

水灯节 czyli tajskie Święto Wody

2007-11-25T08:17:00.000+01:00

W piątek pojechaliśmy do Jimei, aby zobaczyć obchody tajskiego Święta Wody. Było bardzo ciekawie. Studenci z Tajlandii włożyli wiele pracy w organizacje tego święta.
Były narodowe tańce tajskie,

narodowe pieśni,

a także mniej narodowy konkurs piękności.

Można bylo także spróbować tajskiego jedzenia, a konkretnie tajskich zupek. Na szczęście, ku naszemu zdumieniu smakowały inaczej niż chińskie:)

A to przesympatyczna Czeszka pochodzenia wietnamskiego. Nie mogłam uwierzyć, że jadę do Chin i spotykam Czeszkę pochodzenia wietnamskiego, ale kiedy przywitała się mówiąc "Ahoj" nie miałam więcej pytań:)

I reprezentantka Japonii, Sandy była z nami:)

A tutaj prawdziwe tajskie dziewczę:

I kulminacyjny punkt imprezy, czyli składanie podziękowania wodzie - puszczanie wianków.

A tak wyglądały wczorajsze obchody tego święta na naszym Xiameńskim Uniwersytecie:
Było dużo ciekawego jedzenia...

Tradycyjne lotosowe wianki do puszczania na wodę...

Konkurs piękności. Moja faworytka - Prisheya z Indii "Miss Najciekawszej Osobowości"

Widownia

Było naprawdę przepięknie:)))

Śpiewy

2007-11-25T07:00:00.000+01:00

Od pierwszych chwil mojego pobytu w Xiamen intensywnie myślałam o tym, co tu zrobić, żeby móc rozwijać się wokalnie – po chińsku. Wypytywałam znajomych, rozklejałam ogłoszenia na wyspie Gulang, gdzie mieści się szkoła muzyczna i miałam uszy i oczy szeroko otwarte. Ale nic się nie wydarzyło. Aż do piątku, 15 listopada, kiedy to zgodnie z cotygodniowym zwyczajem wybraliśmy się dużą grupą w miasto. Znudzeni rutyną, postanowiliśmy odkryć nowe miejsca. Trafiliśmy na ulicę, gdzie znajdują się m.in.: bar kowbojski, irlandzki, sauna i masaż, dwa bary ze striptizem (ale tylko w nazwie) i inne ciekawe miejsca. Idąc wzdłuż ulicy, zauważyłam bardzo elegancko wyglądającą knajpkę. Podeszłam bliżej i spojrzawszy przez okno dostrzegłam fortepian oraz scenę z instrumentami. Nagle, ze wewnątrz wyłonił się pewna pani i zaczęła zachwalać swoją restaurację, oraz muzyków(podobno najlepszych w Xiamen). Nie dała mi dojść do słowa, tylko popatrzyła mi głęboko w oczy i zapytała: „umiesz śpiewać?” No nie. Byłabym naprawdę niespełna rozumu, gdybym nie wykorzystała takiej okazji. Umówiłyśmy się zatem na kolejny wieczór, kiedy miałam się spotkać z muzycznym szefem tego miejsca.
Następnego dnia pojechałam tam razem z Renatą. Posłuchałyśmy wokalistów i pianisty i muszę przyznać, że są naprawdę świetni. Pełen profesjonalizm. Przyszedł szef. Jest muzykiem z Tajwanu, który uwielbia Xiaobanga (Chopina) i żyje chyba w innej czaso- przestrzeni, bo niezbyt łatwo się z nim dogadać. Zaczęliśmy rozmawiać o ewentualnej posadzie dla mnie i w końcu padło pytanie: „to co dziś zaśpiewasz?” Yyyyy…no właśnie. Dostałam grubą księgę z tekstami piosenek i miałam sobie coś wybrać. 99% tych utworów w ogóle nie znałam, a jeśli znałam to tylko refren. W końcu wybrałam „Somewhere over the rainbow”. Powiedziałam szefowi, że trochę się denerwuję, bo się nie przygotowałam i nie miałam próby z pianistą, a szef odrzekł na to: „No cóż, jeśli jesteś dobra to nie potrzebne Ci przygotowanie” Jasne. Świetnie. Poszłam do toalety, żeby choć raz sobie to prześpiewać. Pomyślałam wtedy, że chyba coś stało mi się z mózgiem, że w ogóle się na to zdecydowałam, a tam pełna sala ludzi, więc powinnam jak najszybciej wrócić do domu i zostać tam na zawsze. Natomiast inny głos w mojej głowie mówił: „nie bój nic, nie masz nic do stracenia”. No i zaśpiewałam. Pianista chyba znał trochę inną melodię tej piosenki, ale co tam. Spaliłam buraka, ale najwidoczniej nie było tak źle, bo szef powiedział: „masz niezły głos” i dodał, abym dostarczyła pianiście piosenki, które chcę śpiewać, poćwiczyła trochę, oswoiła się ze sceną i mogę zaczynać. Także…
Obecnie jestem na etapie szukania nut, bo pierwsza tura piosenek (nie miałam do nich nut) okazała się za trudna dla pianisty. Wklejam Wam zdjęcie śpiewających wokalistów.

Cóż. Być może (nie mówmy hop) niedługo sama się tam znajdę.
p.s. W sobotę biorę udział w konkursie chińskiej piosenki dla obcokrajowców:)))
Pozdrawiam Was serdecznie i ściskam, a dziś wieczorem dostarczę kolejnego posta o Festiwalu Tajskim.
Rozpoczynam nową serię chińskich ciekawostek pt. „Czy Chińczycy są z angielskim za pan-brat?:)”

Tropikalna grypa?

2007-11-25T05:49:00.000+01:00

Ach. W końcu mnie dopadła. We wtorek, 12 listopada wślizgnęła się niepostrzeżenie przez gardło i najpierw rozbroiła migdałki, potem przykleiła swoje macki do głowy i uszu, aby na końcu ubezwłasnowolnić mięśnie i kości. Próbowałam walczyć, ale zaatakowała zupełnie z nienacka.
Brak świadomości co to tak naprawdę jest i wizja czartkowego i piątkowego egzaminu sprawiła, że mimo gorączki i potwornego bezładu ciała zaczęłam szukać pomocy. Nie było innego wyjścia niż szpital. A zatem, razem z Renatką wpakowałyśmy się do taksówki i pojechałyśmy do szpitala, który wyszukałam w internecie z rekomendacją "całkiem znośny".

Na początek trzeba było udać się do rejestracji, gdzie musiałam zapłacić za mały kwitek, na którym miało być moje nazwisko, ale niestety się nie zmieściło:)

Potem musiałam stanąć w kolejce do lekarza pierwszego kontaktu i wytłumaczyć mu co mi jest. Dostałam termometr, który leżał w małej wanience z jakimś płynem (najprawdopodobniej odkażającym) i przechodził "z pachy do pachy" pacjentów. Także...
Następnie, lekarz stwierdził, że jest to najprawdopodobniej zapalenie gardła, ale chyba nie był do końa pewny ponieważ skierował mnie na badanie krwi. No i wtedy dostałam mini-wylewu. Przemknęły mi przez myśl wszystkie choroby, którymi zaraziłam się po przyjeździe...
Przed zrobieniem badania krwi musiałam wrócić do rejestracji po kolejny kwitek. Także płatny.
Potem poszłam na badanie krwi. Nie będę Wam opowiadać dokładnie jak wyglądały rękawiczki lekarza, który pobierał mi krew. Powiem tylko, że bynajmniej nie były jednorazowe. Na szczęscie nic to badanie nie wykazało i wróciłam do lekarza po recepty. Dostałam 10 pudełek leków, a cała impreza wyniosła mnie ok.40 zl. Lekarstwa okazały się skuteczne i po paru dniach ozdrowiałam. Na dniach muszę zrobić kolejne badanie krwi, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie zarażono mnie czymś w szpitalu. Mam nadzieję, że nie...
I tak oto wygląda moja pierwsza i mam nadzieję ostatnia przygoda z chińską służbą zdrowia...
A teraz coś pogodniejszego:
Tym razem, w ramach chińskiej ciekawostki nasz uroczy przyjaciel Tomasz prezentuje to, co możesz znaleźć w opakowaniu chińskiej farby do włosów.

Jak widać na załączonym obrazku: pelerynka, czepek oraz ochraniacze na uszy, a także rękawiczki dla farbującego:)

Krótki przegląd z minionych tygodni

2007-11-25T04:57:00.000+01:00

Tak bardzo upodobaliśmy sobie wyspę Gulang, że 3 listopada, w niedzielę znów skierowaliśmy swoje kroki na prom, który nas tam dowióźł.

Przy pomniku chińskiej aktywistki;0

Nie wiem czy na zdjęciu uda się Wam to zobaczyć, ale Nicki użyła chińskiej farby do włosów i w jednym momencie przemieniła się w kanarka. Bardzo cierpiała..;)

Pewnie znacie ten widok z relacji z poprzedniej wycieczki na Gulang. Niby to samo, a jednak nie, gdyż tym razem inny rodzaj ryby skwierczy na słońcu wydzielając przy tym niezbyt znośną woń...

Ślimaki Olbrzymy:/

A tutaj już Xiamen po powrocie z Gualng. Przepiękna kolorowa fontanna.

My zajęci nauką siedzimy skupieni w sali lekcyjnej, a tu za oknem odbywają się takie niesamowitości. Na początku całkiem niewinne...

...później coraz śmielsze...
...a w punkcie kulminacyjnym...

A teraz parę zdjęć ze spotkań ze Sponsorem i Chinkami Sansan i Tingting...
Tym razem, dbając o rozwój naszych horyzontów Sponsor zabrał nas do restauracji z owocami morza...

Mniam...
Bardzo ciekawym doświadczeniem było zjedzenie zwierzątka, które żyje w morzu, wewnątrz łodyg jakiejś wodnej rośliny. Poza tym, zdecydowaliśmy się na skosztowanie (chociaż nie przyszło nam to łatwo) stworzenia, które wygląda jak (nie ma lepszego określenia) krowia kupa. Do tej pory nie wiem z czego składa się ciało tego żyjątka, ale... czy to jest takie istotne? Najważniejsze, że dobrze smakuje.

Mimo, że grałam w chińskie kości pierwszy raz, to szybko połknęłam bakcyla i biedny Sponsor nie miał szans. Okropnie się upił (za każdą przegraną rundę wypijasz szklankę piwa:)

Tutaj już kolacja z Chinkami, które poznałyśmy na Halloween. To spotkanie także dostarczyło nam nowych kulinarnych doznań.
Ja miałam pierwszy bliski kontakt z rybą... I powiem szczerze, że nie był tak traumatyczny, jakby się można było spodziewać:)

A teraz chińska ciekawostka:

Ja laaataaaaam!!!!!

Ekspresowe zapowiedzi

2007-11-23T04:06:00.000+01:00

Wiem, wiem, strasznie długo mnie nie było, ale mam wyłumaczenie...choroba i egzaminy. No właśnie, niestety te dwa zjawiska wystąpiły w jednym momencie:/Mam za sobą wizytę w chińskim szpitalu:)Na szczęście nie było to nic aż tak poważnego, więc nie musiałam tam zostać. Poza tym; jak niektórzy bardzo dobrze wiecie, przyjechałam tu z zamiarem robienia kariery i nie cofnę się przed niczym aby dopiąć swego:)No... założmy, że prawie przed niczym. W każdym razie moje usilne starania zostały wreszcie nagrodzone i pojawiła sie propozycja śpiewania w chińskim pubie, który prowadzi pewien muzyk z Tajwanu... Swoją drogą, nadal mnie mogę w to uwierzyć. To naprawdę długa historia.
Egzaminy zdałyśmy wszystkie, a wyniki przekroczyły nasze oczekiwania:)

O tym wszystkim, a także o tajskim festiwalu, na który dziś jedziemy do Jimei, opowiem Wam bardzo dokładnie już jutro.

Także... pozdrawiam gorąco!
stay plugged!

Przebierańce

2007-11-01T08:16:00.000+01:00

Ostatnio posypały się propozycje imprez na Halloween. Nie traktujemy tego "święta"poważnie, ale doszłyśmy do wniosku, że może to być świetna okazja do wykazania się kreatywnośćią i stworzenia ciekawych kostiumów. A było to tak:
Kiedy nastapił koniec Ramadanu nasi przyjaciele z Maroka zaczeli SZALEĆ.
Abdou

Prerażająca Manuela z Niemiec.

Nicki, Renata, Stephan.

My i Saad.

A to już kolejna impreza przebierana:
Mumia-Dennis (organizator imprezy) i nasz przyjaciel z Zambii.

Jeden z laureatów konkursu na najlepszy kostium.

Kojelne laureatki konkursu - kostiumy sponsorowane przez rodzinę Tomaszewskich.
Dziękujemy mamo i tato!!!

Taj, którego spotkałam jak wychodził z męskiej toalety i zastanawiałam się dlaczego kobieta nie korzysta z damskiej, skoro jest wolna (toaleta, oczywiście)?!Nie mogłam uwierzyć, że jest mężczyzną.

Manuela z Kostaryki o diablim charakterze.

Siggi i Renatka.

A to nasze nowe chińskie koleżanki, które już za tydzień zabieraja nas na wyprawę do Shenzhen - raju zakupów. I nawet 7 godzin jazdy autobusem nie jest w stanie nas zniechęcić. Czy jesteśmy nienormalne?

Osan z Turcji zawsze chciał być kowbojem.

Biedna Japonka Sandy zachowuje jednak spokój.

A może nie?

I nawet Egipcjanin wpadł na bibę.

Tak niewiele potrzeba do szczęscia.

Bawmy się, bawmy!

I tyle. Było super. No i wygrałyśmy mnóstwo słodyczy!!!
Bonusik:

Najprzystojniejszy mężczyzna na świecie. Oczywiście oprócz Michała:)))
Chińska ciekawostka:

Czy perfekcyjna Pani Domu dotarła już nawet do Chin?! Tutaj przejawia się w sposobie wieszania prania. Kolorami!!!
Ściskam Was wszystkich gorąco, a szczególnie moich najwierniejszych komentatorów!!!
Już niebawem nowe rewelacje!!!

Przedszkole

2007-11-01T07:14:00.000+01:00

Nie wiem czy pamiętacie, ale wspominałam kiedyś, że zaczynam pracę w przedszkolu jako nauczycielka języka angielskiego. No i zaczęłam. Mam zajęcia z dziećmi od 3 do 6 roku życia. Te najmłodsze są wspaniałe, mimo, iż niektóre zaczynają okropnie płakać jak mnie widzą. W większości przypadków jestem pierwszym człowiekiem o jasnych włosach i białej skórze, którego miały okazję zobaczyć. Nie ma się co dziwić.
Wszystkie dzieci, jak to dzieci są kochane i już bardzo się z nimi związałam. Nie ukrywam jednak, że
taka praca bynajmniej nie należy do najłatwiejszych i bywa nawet wykańczająca. W każdej grupie jest ok.30 dzieci, więc skupienie uwagi ich wszystkich nie jest prostym zadaniem. W najmłodszych grupach niektóre dzieci zasypiają na siedząco i za każdym razem żałuję, że nie mam ukrytej kamery i nie mogę nagrać tego ich uporczywego zmagania się z wszechogarniającą sennością.
Ponieważ w programie nauczania, który otrzymałam są także piosenki, więc
zajęcia ogólnie są ciekawe. Im więcej robię min i wygłupów, tym dzieciaki lepiej się bawią. Najbardziej rozczula mnie jak podczas zajęć wstaje taki miniaturowy trzylatek, podchodzi do mnie i mówi: "Nauczycielko, a on mnie ugryzł w palca !!!".
Dzieci natomiast mają najlepszy ubaw, kiedy staram się powtórzyć ich imiona. Zaśmiewają się do rozpuku.
Mimo iż, jeżdżę do przedszkola na 9, więc muszę wstać ok.7.30, to nie mogę narzekać, bo trasa, którą jedzie mój autobus prowadzi cały czas nad morzem:)

O, a to miejce, z którego odjeżdża mój autobus...

A tutaj juz przedszkolaczki. Właśnie kończą śniadanie.

Zajęcia

A teraz jeszcze parę zdjęć pt. jak wygląda początek listopada w Xiamen...
O tak:

Chińska ciekawostka:

Kot był naprawdę malutki, dla porównanie spójrzcie na filtr od papierosa, który leży koło kotka.

Gulang Yu 鼓浪屿

2007-11-01T04:44:00.000+01:00

Witam Was serdecznie!
W niedzielę, w ramach rekonwalescencji po dwóch dniach imprezowych szaleństw zdecydowałyśmy, że udamy się na wyspę Gulang. Nie była to jednak wielka wyprawa, ponieważ brzeg Gulang widać bardzo dokładnie z plaży w Xiamen, a podróż promem trwa ok. 10 minut. Już wcześniej słyszałam, że wyspa jest piękna, szczególnie ze względu na ciekawą atmosferę, którą tworzą kolonialne zabudowania z lat 1920-1930. Jak pisze dr. William Brown w przewodniku po Gulang Yu"na dwóch kilometrach kwadratowych mięści się stara Hawana, meksykańskie miasteczko górskie, Hawaje, austriacka wioska, trochę Las Vegas". Nic dodać, nic ująć. Po prostu czujesz się tam jak w domu. Temu wszystkiemu smaku dodaje zderzenie chińskiej i zachodniej kultury. I tak można zobaczyć piękną wąską uliczkę z budynkami o pastelowych barwach, kaktusami w donicach i i...wyłaniającą się z tej scenerii chińską babcię w piżamie, niosącą ze sobą termos.
Żeby lepiej zgłębić wyspę, a przede wszystkim trafić do kościołą katolickiego zakupiłyśmy mapę. Wytrwale odmawiając Chinkom, które usiłowały nas zmuśić do skorzystania z ich przewodnictwa po wyspie, z dumnym wyrazem twarzy
przystąpiłyśmy do zwiedzania. Okazało się jednak, że nie było to takie proste. Prawie wszystkie ulice na Gulang nazywają się tak samo. Np. jedna z ulic na południu wyspy ma taką
samą nazwę jak inna ulica, która znajduje się na wschodzie. Po godzinie kręcenia się w kółko stwierdziłyśmy, że albo ktoś nas wrabia i przemienia nazwy ulic, jak tylko się do nich zbliżamy, albo związek zadowowy chińskich przewodniczek po Gulang "zatruł" wszytskie mapy, aby biedny, wycieńczony bezowocnym kręceniem się w kólko
turysta w końcu padł na kolana przed przewodniczką i wysapał: "Błaaagaaam, oprowadź mnie po wyspie"
Odpoczywając na ławce zauważyłyśmy trójkę Europejczyków, którzy rozłożyli się na przeciwko nas i wyjęli kanapki. Po chwili usłyszałam cichy i omdlewający głos Renaty: "Asia, oni mają biały chleb". Po usłyszeniu tych słów zapadłam się w czarną dziurę wyobraźni, gdzie wirowałam coraz szybciej i szybciej, a na około mnie kanapki z białego chleba z serem i szczypiorkiem, z wędlinką, ogóreczkiem... Tańczyliśmy w tym spożywczym tańcu zapomnienia całą wieczność, aż poczułam uścisk dłoni Renaty i zobaczywszy porozumiewawcze spojrzenie zrozumiałam, że czas już odejść.
Tak, tak śmiejcie się Wy wszyscy, którzy w każdej chwili możecie pójść do piekarni i kupić sobie normalny chlebek.
Naszą wycieczkę postanowiłyśmy zakończyć smakowitym obiadem, ale ponieważ wszędzie proponowano nam kraby, ślimaki i węgorze, na które akurat wtedy nie miałyśmy specjalnej ochoty, udałyśmy się do MacDonalda:))))
Także...
W każdym razie wycieczka była baaardzo udana.
A teraz trochę zdjęć:

wypływamy z portu

No cóż...choinka przez cały rok, to normalny widok w Chinach. Merry Christmas!!!!

Drzewo rosnące w murze

Sanpan na tle Xiamen - najszybciej rozwijającego się chińskiego miasta

Do tego widoku już przywykłam, ale do zapachu chyba nie przywyknę nigdy:))

Kto by pomyślał, ze taka chętna do pomocy przy praniu!:)
A oto chińska ciekawostka:

Jak słusznie stwierdziła Renata: "W Chinach nawet psy jedząryż:)"

Fotoreportaż z wyborów do sejmu Rzeczpospolitej Polskiej

2007-10-22T06:47:00.000+02:00

Dnia 21 października 2007 roku w Xiamen przy ulicy 海滨东区 w budynku nr 3, w lokalu nr 404 odbyły się wybory do sejmu. Punktualnie o godzinie 21.00 wyborców przywitał pan Ryszard i z pękiem kluczy w ręku zabrał się do otwierania lokalu wyborczego.

Mozolił się z zamkiem, mozolił, aż wreszcie udało mu się go otworzyć. Postanowił jednak zrobić wyborcom małego psikusa, więc wślizgnął się przez drzwi i zamknął kratę z drugiej strony, uniemożliwiając w ten sposób wejście wyborców do lokalu.

Gdy już nacieszył się, a potem znudził widokiem rozwścieczonych obywateli łaskawie otworzył kratę.
Następnie, zarządził, aby wyborcy się wylegitymowali.

Abdullahhhh Igidzka – overseas student

Trampolinja Stelszczyk – overseas student (Uniwersytet Trzeciego Wieku)

Pan Ryszard
Po wylegitymowaniu się wyborcy zostali poprowadzeni do urny, gdzie siedział niewinny i bynajmniej niewywierający presji na wyborcach Azor.

Tam, pan Ryszard polecił zapoznanie się z regulaminem głosowania
i kiedy stwierdził, że regulamin został uważnie przestudiowany rozdał wyborcom karty do głosowania.

Jak widać, wybór nie był łatwy. Jednak pan Ryszard zadbał o to, aby wyborcy podjęli odpowiednią decyzję. Jak pokazuje poniższy obrazek, głosowanie były tajne.

Z niektórymi niesfornymi obywatelami, np.:

pan Ryszard poradził sobie doskonale.

(Po tej godnej CBŚ akcji Pan Ryszard wyznał nam, że jest wielkim fanem serialu W11)
Po odbyciu głosowania pan Ryszard przystąpił do liczenia głosów.

A tu już wielka radość z wyników głosowania.

Chyba nie trzeba zaznaczać kto wygrał?:)

Tańce, hulanki, swawole – czyli wszystkiego po trochu.

2007-10-20T14:48:00.000+02:00

Moi drodzy,
miałam dość ciężki tydzień, więc nie było czasu na pisanie. W ostatnim poście zaznaczyłam, że czeka nas występ taneczny i z tego powodu nie miałyśmy w ogóle wolnego czasu. W zeszłą środę poszłyśmy na pierwsze zajęcia z tańca chińskiego, które miały odbywać się co tydzień. W niedziele otrzymałyśmy telefon, że musimy przyjść na zajęcia, ponieważ w piątek będzie ceremonia rozpoczęcia roku akademickiego i musimy się do niej przygotować. W rezultacie, miałyśmy cztery godziny tańca dziennie. Ale było warto.
Oprócz nas występowało mnóstwo Chińczyków – reprezentantów każdego wydziału. Śpiewali, tańczyli, opowiadali kawały. Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem przede wszystkim sali, w której przyszło nam wystąpić. Kongresowa się nie umywa:)
Będąc za kulisami udało nam się dostrzec, że kwiaty, które dostają wykonawcy występują w liczbie jednego bukietu… Wykonawca po zejściu ze sceny oddawał kwiaty osobie, która przenosiła je na drugą stronę kulis i wręczała je następnemu wykonawcy. Także… Stosunkowo Tanio Wyszło:)
Publiczność zareagowała burzą oklasków i krzyków, kiedy tylko zapowiadający zakomunikował, że za chwilę wystąpią 老外 czyli obcokrajowcy. Było super. Z resztą sami zobaczcie.
Na początek parę zdjęć z prób. Nie było tak kolorowo, jakby się mogło wydawać…

Tutaj już występ

A teraz trochę niezwiązanych ze sobą zdjęć:

Wyprawa do Jimei - dzielnicy Xiamen.

Xiamen - droga do szkoły

Widok z okna naszej klasy:)

Malowanie roweru

Zwierzyniec - zebry i nasz pies Azor

Siggy i Azor.Polubili się:)
A teraz chińska ciekawostka:

Piękna, prawda?:)
p.s. w poniedziałek rozpoczynam pracę w przedszkolu. Będę nauczycielką angielskiego:)))Także...

Chiński surrealizm

2007-10-15T07:51:00.000+02:00

Gdy zaczęła się ta nieprawdopodobna historia pomyślałam sobie, że zachowam ją w sercu i nie będę się nią z Wami dzielić. Kiedy jednak doszło do punktu kulminacyjnego, doszłam do wniosku, że nie dam rady. A było to tak:
Żeby przebywać rok w Chinach trzeba załatwić wiele formalności, zdobyć milion świstków dotyczących m.in. stanu zdrowia i zameldowania. Tak jak pisałam już wcześniej, załatwiałam część spraw zaraz po przyjeździe do Xiamen, kiedy mieszkałam jeszcze w akademiku, więc na paru papierkach miałam wpisany adres akademika. Później zmieniłam adres zamieszkania. Na początku nie było problemów. Problemy zaczęły się, gdy chyba dziesiąty raz z kolei udałyśmy się do Biura Spraw Studenckich (BSS) z zaświadczeniem, które otrzymałam na lokalnym posterunku policji (LPP) - na zaświadczeniu był adres akademika.
Na podstawie tego zaświadczenia, miałam uzyskać juz wszystkie potrzebne dokumenty, gwarantujące powodzenie przy składaniu podania o roczną wizę na Głównym Posterunku Policji (GPP).Na wyrobienie wizy mamy miesiąc od momentu wjazdu do Chin. Nadążacie? Idźmy, zatem, dalej.
W BSS Pan Panda (ten człowiek naprawdę tak wygląda) zażądał informacji na piśmie, że mieszkam w akademiku. I tu zaczęły się schody. Poinformowałam go, że mieszkam na terenie kampusu uniwersyteckiego, ale w wynajętym mieszkaniu. Zrobił minę i pokazał mi karteczkę, gdzie było napisane co mają zrobić ci, którzy nie mieszkają na kampusie (Przedstawić milion trzydzieści kopii umowy z wynajemcą, jego kartę ID oraz dowód, że jest właścicielem mieszkania i jeszcze raz udać się do LPP po nowe zaświadczenie . Na to ja mówię, że owszem wynajmuję mieszkanie, ale jest ono NA KAMPUSIE. Nie-odrzekł Pan Panda i raczył mnie poinformować, że NA KAMPUSIE to znaczy W AKADEMIKU. Pierwszy problem: brak konsekwencji w nazewnictwie. Fine man! - pomyślałam całkiem jeszcze opanowana. Umówiłam się z kobietą, od której wynajmujemy mieszkanie i otrzymałam wszystkie kopie potrzebnych dokumentów, po czym udałam się (a raczej udałyśmy się - ponieważ Renata miała ten sam problem) do LPP po nowe zaświadczenie. Tam, nasza ulubiona Pani, która, gdy zadajesz jej pytanie odpowiada: 我不知，等一下，等一下 ( ja nie wiem, poczekaj, poczekaj) swoim infantylnym głosikiem powiedziała, że nie może mi wypisać zaświadczenia, ponieważ umowa wynajęcia mieszkania podpisana jest z kobietą, a właścicielem jest mężczyzna (jej mąż, notabene) i to jeszcze z Hongkongu! Spokojnie - powiedziałyśmy sobie. Najpierw, bardzo opanowanym głosem starałam się jej wytłumaczyć, że to nie ma żadnego znaczenia i nikt nie zwróci na to uwagi. Później, gdy to nie poskutkowało zaczęłam przemawiać już bynajmniej nieopanowanym głosem, a na końcu - totalnie zrezygnowana wywołałam u siebie sztuczne łzy i już zaraz miałam przejść do symulacji ataku serca, gdy wreszcie się udało. Zdobyłyśmy różowy papierek i popędziłyśmy z powrotem do Pana Pandy. Ale było już zamknięte i zaczęło się święto 1 października. A zatem, nie pozostało nam nic innego niż wrócić do Pandzioka po świętach, które trwały tydzień. Tak zrobiłyśmy. Minął tydzień. Pandziok zaakceptował papiery i z uśmieszkiem rzekł, że teraz możemy jechać z nimi do GPP. W poniedziałek, 8 października skierowałyśmy nasze kroki do GPP. W między czasie pojawiła się kwestia opłaty za roczną wizę, która wynosi 400 yuanów. Nasz kolega Tomek 2 miesiące temu wyrobił wizę za darmo, gdyż powiedziano mu, że z powodu umowy między polskim a chińskim rządem Polacy nie płacą za wizę. Jednak, kobieta w okienku GPP powiedziała, że nic o tym nie wie i poleciła, żebyśmy poszły do jej szefa, który ma biuro na 2 piętrze. Szef także nic o tym nie wiedział i kazał nam wrócić we czwartek, gdy to sprawdzi. Wstrzymałyśmy się zatem ze złożeniem podania i wróciłyśmy we czwartek. Razem z nami wrócił Tomek, który miał być żywym dowodem, że płacić za wizę nie trzeba. Szefu był jednak i na to przygotowany. Stanowczym tonem stwierdził, że za wizę Polacy nie płacą, natomiast za pozwolenie na pobyt tak. A my staramy się o pozwolenie na pobyt (co jest bzdurą, bo Tomek ma w paszporcie WIZĘ) Z tego co wiem, w Polsce Chińczycy nie płacą ani za to, ani za to. I tu apeluję to polskiego rządu: następnym razem proszę sprawdzić wszystkie kruczki w umowie, bo na całym świecie śmieją się z nas, że tak łatwo dajemy się wykiwać! Trudno, zapłacimy. Jeszcze dostało się Tomkowi, bo kazano mu jednak zapłacić, ale powiedział, że tego nie zrobi skoro ma już wizę w paszporcie.
I słusznie. Wróciliśmy, zatem do okienka i podaliśmy nasze papiery. Nagle, ku mojemu przerażeniu wyraz twarzy urzędniczki w okienku zmienił się niebezpiecznie, po czym wyjęła z mojej teczki różowy papierek, który cudem zdobyłam w LPP i powiedziała, że WCZORAJ ZMIENIŁY SIĘ PRZEPISY I TEN PAPIER JEST JUŻ NIEWAŻNY!!!! Nie. Nie, doprawdy. Wydawało mi się, że zaraz mnie ktoś obudzi i ta farsa się skończy. Nikt mnie nie obudził. Farsa dochodziła do punktu kulminacyjnego. Wróciliśmy na 2 piętro i wykrzyczeliśmy szefowi, że nigdzie nie zmienia się przepisów z dnia na dzień, a poza tym, to byliśmy tu już w poniedziałek, a prawo przecież nie działa wstecz!!!!
Szef pozostał nieugięty. Kazał nam wrócić do LPP po nowy, tym razem biały papierek, który ma być wydrukowany na komputerze. Na to ja mówię, że to jest niemożliwe, bo w naszym LPP jest jeden stary komputer, grzyb na ścianach, miliard ludzi w kolejce i skoro wczoraj zmieniono przepisy, to Pani "JA-NIC-NIE-WIEM" na pewno... o tym N I E W I E !!! Nie, nie - zaprzeczył szefu i rzekł, że na pewno o tym wie, bo wszystkie LPP mają internetową sieć. Taaaa....
Wróciliśmy, zatem na LPP, gdzie wprawdzie wiedziano o zmianie przepisów, ale nie zainstalowano jeszcze odpowiedniego programu w komputerze. Zostało nam 9 dni do wyrobienia wizy i żarty się skończyły. Wyobrażałam sobie siebie w kajdankach na lotnisku. To nie było miłe. Zrobiliśmy więc totalną awanturę, zadzwoniliśmy do szefa, który rozmawiał osobiście z jednym z dwóch pracowników LPP i obiecał, że jak przyjdziemy rano to program będzie zainstalowany. Zeeeen, zeeeen.....
Wróciłyśmy rano i spędziłyśmy 3 godziny na wypisywaniu nowego papierka w komputerze. Nie wspomnę o tym, że Pani "JA-NIC-NIE-WIEM" po godzinie bezskutecznej walki z komputerem, dopuściła mnie do niego i sama wypełniłam ten formularz.

Rozumiem, gdyby był po angielsku, ale nie. On był po chińsku. No cóż. W między czasie przyszła cała populacja Chińczyków chętnych do pomocy i w końcu udało się! Klawisz "print" został naciśnięty, ale...okazało się, że nie działa drukarka. Wówczas dostałyśmy psychicznego mini - wylewu.
Pani "JA-NIC-NIE-WIEM" zrobiła minę zbitego psa i powiedziała, że... nic nie wie i musimy jechać na inny LPP, gdzie nam to wydrukują. Nieprzytomne, bez kontaktu ze światem
pojechałyśmy na drugi koniec wyspy, gdzie przedzierając się przez chaszcze, zgliszcza, kury i orające woły dotarłyśmy na inny LPP.
Tam wydrukowano nam biały świstek i udałyśmy się na GPP. Podanie zostało przyjęte. Wizę otrzymamy za tydzień.
Jeśli nie uwierzycie w to, co tu opisałam, to nie będę się dziwić.
A teraz chińska ciekawostka:

"Urodzenie dziewczynki jest tak samo dobre, jak urodzenie chłopca. Dziewczynki także mają prawo być potomkami" Akcja lokalnych władz Xiamen przeciwko aborcji dokonywanych na dziewczynkach.

p.s. W piątek mamy pokaz grupy tańca chińskiego, do której się zapisałyśmy. Ale będzie jazda!!!!!

Stosunkowo Tanio Wyszło

2007-10-09T16:27:00.000+02:00

W poniedziałek dnia 1 października (w celu uczczenia proklamacji Chin Ludowych) wybraliśmy się w mocnej polskiej grupie do niejakiego K.K, gdzie mieliśmy zamiar przetańczyć całą noc. Któż z nas by przypuszczał, że ta decyzja będzie tak brzemienna w skutki. Już przy wejściu przywitano nas szarmancko i zaprowadzono do baru, gdzie zostaliśmy przechwyceni przez dwóch chińskich panów i jedną panią. Zaprosili nas na swoją kanapę i zaserwowali przekąski i świeże owoce. Ale na tym się nie skończyło. Było jeszcze whisky za ok. 1500 yuanów (ok.500 pln). A to wszystko w zamian za uśmiechanie się i rozmowę. Chwilę później zaciągnięto nas na bar i polecono zachęcać Chińczyków do tańca. Cóż mieliśmy zrobić? Jeden z Chińczyków (ten od whisky) okazał się znanym producentem różnorakich opakowań dla herbat i alkoholu i wykazał chęć nawiązania współpracy z Polską.
Następnego dnia nasz Sponsor (otrzymał taki przydomek w zamian za swoją hojność) wydzwaniał do nas od samego rana i nalegał abyśmy zjedli z nim obiad. Po raz wtóry pytam: „Cóż mieliśmy zrobić?”. „Obiad” składał się z uroczego lanchu w pięknym parku, położonym na wzgórzu, obiadokolacji w wypasionej chińskiej restauracji oraz wieczoru w restauracji karaoke, skąd wyszliśmy ok. 2.00. Sponsor oczywiście pokrył wszelkie koszty. Ale widocznie wydał za mało pieniędzy, gdyż następnego dnia zaprosił nas na obiad do swojego domu, gdzie mieliśmy zaszczyt poznać jego żonę, syna i paru krewnych oraz znajomych. Po pysznym obiedzie (dominowały owoce morza) zostaliśmy zaproszeni na zwiedzanie jego fabryki. Byliśmy pod wrażeniem. I przyznam się, że nadal jesteśmy. Po woli układamy sobie biznes plan i niebawem staniemy się potentatem na ryku opakowań. Także…
Naprawdę chcieliśmy wtedy tylko potańczyć. Naprawdę.

Sponsor otwier ćipsy:)

Przyjaciel Sponsora, Tomek, Sponsor:)

Przenosimy się do restauracji

Zaraz bedziemy jeść (wcale nie byliśmy głodni:)

Mamy pałeczki i nie wahamy się ich używać (Rafał dopiero sie przyzwyczaja, ale bardzo dobrze mu idzie)

Renatka walczy z żabą.

A tu już Karaoke. Wspaniała zabawa. Muzyka nie zna granic kulturowych (jedynie językowe:)

A to kolejny dzień ze Sponsorem. Obiad w jego domu.

Fabryka Sponsora.

Moi drodzy, jak widzicie, życie białego człowieka w Chinach jest bardzo męczące:) Jutro razem z Renatką idziemy na lekcję próbną do szkoły językowej, gdzie mamy uczyć małe dzieci angielskiego. Tematów do postów nie brakuje, tylko gdyby dzień był trochę dłuższy...:)
Pozdrawiam wszystkich serdecznie.
Na zakończenie ciekawostka. Miał być film ale nie chce się wgrać:(może uda się o innej porze dnia. A tymczasem...
Bez komentarza

Dom

2007-10-08T14:44:00.000+02:00

Witam wszystkich!
Najpierw chciałabym przeprosić Was za liczne literówki, ale niestety nie mogę ich poprawiać po opublikowaniu, gdyż strona blogspot jest najprawdopodobniej w Chinach ocenzurowana. Nie mogę na nią wejść, ale najważniejsze, że mogę pisać.
Zgodnie z zapowiedziami przedstawiam Wam nasze mieszkanie. Kiedy pierwszy raz do niego weszłyśmy było jeszcze zamieszkane przez naszych poprzedników. Wyglądało obrzydliwie. Wszędzie kurz i śmieci, nie mówiąc już o pleśni – a raczej glonach, przy umywalkach na balkonach. Następnego dnia był dzień przeprowadzki. Pierwszą noc spędziłyśmy z Renatą w jednym łóżku (Agata została jeszcze w akademiku), ponieważ zbytnio puściłyśmy wodze naszej wyobraźni - jeśli chodzi o ewentualnych zwierzęcych współlokatorów. Wierzcie mi, że nie było to bezpodstawne. Karaluchy w Chinach osiągają wielkość Snickersa, ponadto potrafią latać i są częstymi gośćmi w mniej zadbanych domach. A zatem, po tej ciężkiej nocy, w kombinezonach niczym z filmu „Ghost Busters” i z nie mniej trującymi wypleniaczami zabrałyśmy się do odkażania mieszkania. No cóż, żadne karaluchowe zwłoki się nie znalazły, a kuchnia, która teoretycznie jest najbardziej lubianym przez nie pomieszczeniem, została szczelnie zamknięta. Nie dałybyśmy rady jej posprzątać. Prawdę mówiąc, nie jest nam potrzebna; jedzenie jest tutaj tak tanie i smaczne, że nie ma sensu gotować, a lodówka i tak stoi w salonie.
Teraz nasze mieszkanie jest domem. Prawdziwym domem. Wszystko lśni i pachnie. Łazienki (są dwie) błyszczą, a w pokojach zadomowił się kobiecy klimat… Także…:)
Żeby nie być gołosłownym:

Salon z balkonem

Część jadalna

Fotel do masażu na balkonie:)

Mój pokój

Pokój Renaty

Agata w swoim pokoju z prywatną łazienką (!);0
A teraz chińska ciekawostka:

Chińczycy mają już swoją Paris Hilton!
No dobrze, to był tylko żarcik:)
Teraz trochę bardziej ambitna chińska ciekawostka:

Zasnął marząc o McChickenie:)
Już jutro relacja ze spotkań z chińskim biznesmenem czyli jak zrobić, żeby Stosunkowo Tanio Wyszło:)))

Przeprosiny i rekompensata

2007-10-03T07:44:00.000+02:00

Moi kochani!
Oczywiście kajam się i przepraszam, że kazałam długo czekać na wiadomości z Państwa Środka, tym wszystkim, którzy są nich spragnieni:) Niestety, musiałam przebić się przez sieć surrealizmu chińskiej biurokracji, w skutek czego wyzuto mnie z emocji i chęci do życia.
Ach, nie było oczywiście tak źle. Obecnie został mi jedynie do załatwienia meldunek, który jest materią niezmiernie skomplikowaną, ponieważ część spraw załatwiałam jeszcze jako mieszkanka akademika. Teraz natomiast zasiedlam już chińskie mieszkanie.
Jak część z Was wie, jestem tutaj w Xiamen razem z moimi dwiema koleżankami z roku - Renatą i Agatą, dzięki czemu wszystkie troski i problemy dzielimy na trzy. Czynsz za mieszkanie również:). Kiedy oglądałyśmy mieszkanie, nie wyglądało ono zbyt zachęcająco. Jednak, w ślad za niektórymi wskazówkami Perfekcyjnej Pani Domu:) udało nam się doprowadzić je do używalności. Ba! Nie możemy opędzić się od gości. Ale o tym niebawem.
Zacznę od początku. 21 września doleciałam do Pekinu, gdzie miał czekać na mnie przedstawiciel „Scholarship Transfer Office” . Nie spieszyło mu się jednak i trochę kazał na siebie czekać. Nie miałam innego wyjścia niż czekać, ale przeżyłam mini koszmarek. Po 40 minutach wyłonił się z tłumu z tabliczką „Oanna Tomaszewska”. Zostałam zawieziona do akademika jednego z pekińskich uniwersytetów – Yuyan Daxue. Nie będę rozpisywać się na temat higieny tego miejsca. Powiem tylko, że na piętro liczące dwadzieścia dwu-osobowych pokoi przypadają dwie „toalety”, a raczej dziury, które wymagają pozycji „na Małysza” i dwa prysznice. Ale co tam! Studenci przetrzymają wszystko!
O godz. 18.00 umówiłam się z moimi znajomymi z sinologii, którzy także są na stypendium i spędziliśmy wspaniały imprezowy wieczór, przepełniony niespodziankami. Jedną z nich były urodziny Koreańczyka, dzięki którym poznaliśmy trochę koreańskich zwyczajów. Np. wkładanie jubilatowi tortu w twarz, podczas gdy ten właśnie myśli o życzeniu i nachyla się nad tortem próbując zgasić świeczki. Potem trafiliśmy na imprezę Karaoke. Och, niezapomniana była ta noc. Dziękuje Magdzie, Adze, Andzejowi i Arturowi, że wzięli mnie pod swoje skrzydła.

Mam nadzieję, że wybaczysz mi Arturze, że moment, kiedy wydawało Ci się, że jesteś Gagarinem został uwieczniony i opublikowany:)

Następnego dnia spotkaliśmy się na obiad, a potem musiałam się zbierać na lotnisko, by zdążyć na wieczorny lot do Xiamen. Mój nadbagaż spędzał mi sen z powiek tej nocy, ale kiedy zobaczyłam trzystu Chińczyków wnoszących na pokład trzydzieści tysięcy ruskich torb w różową i niebieską kratę, stwierdziłam, że i tak ich nie przebiję i nie mam się o co bać. Lot był wspaniały, a Xiamen nocą wygląda jak Las Vegas. Z lotniska odebrała mnie Renatka i pojechałyśmy do akademika, gdzie spędziłam trzy noce. Nie było karaluchów, karaluchów to najważniejsze:). Następnego dnia obejrzałyśmy mieszkanie i bardzo szybko rozpoczęła się prawdziwa męska przygoda. Ale o tym już w następnym poście. Poniżej – zdjęcie, z cyklu „Chińskie ciekawostki’

"Ach, śpiiij...kochany"

Początek

2007-09-11T17:47:00.000+02:00

20 września ruszam do Chin na roczne stypendium językowe i zacznie się Wielkie Blogowanie. Obecność obowiązkowa!